ΤΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ, ΩΣ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ
Ή
ΑΝΑΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ
Όπως ο ανθρώπινος οργανισμός απαιτεί συγχρονισμό λειτουργίας οργάνων, έτσι και η κοινωνία μας ως ζωντανός οργανισμός απαιτεί ανάλογες λειτουργίες για την ισορροπία της στην εξελικτική της πορεία σε σύνολο οργανωμένου λαού σε κράτος.
Η θεωρία του ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ του Ντεϊβιντ Είστον – για τον οποίο λέγεται ότι συμπληρώνει τον Αριστοτέλη στην Πολιτική Επιστήμη ως θεμελιωτή της, επιγραμματικά υπογραμμίζει δύο βασικά στοιχεία της οργανωμένης κοινωνίας την περιφέρεια και το σύστημα. Η πρώτη προβάλλει τις απαιτήσεις της στο δεύτερο δηλαδή στο σύνολο των μηχανισμών λειτουργίας του κράτους, το οποίο τις ιεραρχεί και απαντά με την ικανοποίησή τους. Η οποιαδήποτε αδυναμία ανταπόκρισης του συστήματος στις απαιτήσεις της κοινωνίας του προαναφερόμενου «περιβάλλοντος» επιφέρει και την πτώση- διάλυση- αντικατάστασή του «συστήματος». (Έτσι έπεσε το Σοβιετικό μοντέλο, και με βάση αυτή την θεωρεία πήγα στην Ρωσσία και έγραψα το βιβλιαράκι «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΕΣΤΡΟΪΚΑ» 1988-89 λίγο νωρίς για να με πιστέψουν ότι πέφτει το σύστημα εκεί.)
Στην τραγική περίπτωση των Τεμπών, η απαίτηση της κοινωνίας για ασφάλεια των συγκοινωνιών, για την υγεία γενικώς αλλά κυρίως την υγεία στην εργασία , για διαφάνεια, για ανεξάρτητη δικαιοσύνη, για σεβασμό στους θεσμούς, για αξιοκρατία, για παραβατική μετάλλαξη της Δημοκρατίας σε κομματικό καθεστώς με εγκάθετους παραπληροφόρησης, ύποπτη συναλλαγή. Έτσι σήμερα επιβάλλεται η πολιτική αυτοχειραφέτηση μας.
Κατά συνέπεια το σύστημα λειτουργεί αντικοινωνικά, αρρωστημένα, με εμφανέστατη απόκλιση των απαιτήσεων του περιβάλλοντός του δηλαδή της κοινωνίας μας. Η πεμπτουσία της Δημοκρατίας είναι η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ και η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Αμφότερα λειτουργούν ως ασφαλιστικές δικλείδες στην ομαλή συνύπαρξη κοινωνίας και συστήματος.
Η ΚΑΛΗ ΠΙΣΤΗ που απαιτείται μεταξύ περιβάλλοντος και συστήματος σήμερα εκφράζεται μόνο από την κοινωνία με οποιαδήποτε αιτήματα συλλογικά λογοκρατικά ή όχι δεν έχει σημασία αφού τα προβάλλει για διάλογο. Το σύστημα όμως ουσιαστικά αρνείται τον διάλογο την αξιολόγηση ιεράρχηση των αιτημάτων και την ικανοποίησή τους. Τοιουτοτρόπως δεν υπάρχει «συγχρονισμός οργάνων» . Το ένα προβάλλει φανερά – ξεκάθαρα το αίτημά του με Καλή Πίστη ενώ το άλλο ΚΑΚΟΠΙΣΤΟ αποπροσανατολίζει, διαβρώνει συνειδήσεις, συγκαλύπτει, εκβιάζει, και το κυριότερο χειραγωγεί την Δικαιοσύνη. Η Διαφάνεια στα αζήτητα!
Η πρακτική αυτή έχει κλωνίσει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και στην συνείδηση των πολιτών έχουν απαξιωθεί, όπως και το σύστημα μας αυτό της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η προσφυγή στις εκλογές και η εναλλαγή στην εκτελεστική και νομοθετική λειτουργία δεν έχει λύσει το πρόβλημα για δεκαετίες τώρα. Η προαναφερόμενη απαξίωση της κοινωνίας και με την στάση της αποχής (αφού δεν είναι καθολική) από τις εκλογές, γεγονός που βολεύει – συντηρεί το σύστημα, αποδεικνύει την αδιαφορία την έλλειψη κινήτρου, γιατί ότι και να προκύψει θα είναι «μία από τα ίδια»!
Με ρεαλισμό και όχι ρομαντισμό, για μεν την Δικαιοσύνη απαιτείται η απόλυτη διάκριση των εξουσιών στην Δημοκρατία μας ώστε να εξασφαλίζεται η ανεξαρτησία της για δε την Διαφάνεια απαιτείται και το τελευταίο γρανάζι της λειτουργίας του συστήματος να υπακούει στο καθήκον του. Δηλαδή σ’ αυτό που τάχθηκε μέσα στο σύστημα για να λειτουργήσει για το καθολικό συμφέρον, στην περίπτωση των Τεμπών για παράδειγμα, να δημοσιοποιήσει τον κίνδυνο για την ασφάλεια των συγκοινωνιών και την πρόληψη εργατικού ατυχήματος! Σύμφωνα και με την συνείδησή του ατομική και επαγγελματική. Η οποιαδήποτε παραβατική συμπεριφορά-(και παράλειψη) του μηχανισμού της ιεραρχίας μετά έγγραφη ειδοποίησή αυτού του τελευταίου γραναζιού εφόσον αποκλειστικά αφορά το καθολικό συμφέρον της κοινωνίας επιβάλλεται να είναι δικαίωμα Συνταγματικά κατοχυρωμένο καθώς και η δημοσιοποίησή του με πλήρη κάλυψή του εκφραστή της. Με την δυνατότητα αυτή εγκαινιάζεται μια μορφή άμεσης Δημοκρατίας κατά το «τις αγορεύειν βούλεται…» .Γιατί και στην Αθηναϊκή δημοκρατία επιλεκτικά ανέβαιναν στο βήμα. Το βήμα αυτό σήμερα με τις προϋποθέσεις που προαναφέρονται και οι οποίες αφορούν το καθολικό κοινωνικό συμφέρον, συμβάλλει στην ομαλή λειτουργία του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος μας, συνδράμει δε και αφυπνίζει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, είναι ανασταλτικό συναλλαγής, συγκάλυψης, προδιάθεσης διαφθοράς, το πλέον σημαντικό τραγικών συνεπειών για συνανθρώπους μας.-
Στον φίλο μου Γεώργιο Γρυμπογιάννη, δίνω την ευκαιρία να ασχοληθεί με τις διαχρονικές ποινικές ευθύνες και τιμωρίες των υπευθύνων για τα Τέμπη, γιατί οι ιδικοί μου νομικοί ορίζοντες δεν επαρκούν. Του υπενθυμίζω ότι όποιος κολλάει στο παρελθόν χάνει το μέλλον, το μέλλον με βάση το παρελθόν.
Γύθειον 24-4-2026
Σπυριδων Φωτ. Μαντούβαλος
